Pages

Ads 468x60px

Featured Posts

Kamis, 30 Mei 2013

Puisi 5 (cinta)

Cinta

Sebuah kata hebat,
hanya sedikit orang yng dapat berkata,
berani menyebut atau pun menulis,
terlebih lagi memberikan,
itu sebuah janji,
amanah pasti,
hanya karena ridho,
bukan hanya seperti ketas,
yang kita belai ,
dan,
termakan di lautan duka,
itu salah,
bukan itu,
tapi hasrat utuh,
yang tak akan pernah terbakar,
namun banyakk gejolak,
menuju arti,
di kedamaian kelam

Puisi 4

Berkas Waktu

Bukan kapan?
atau nanti,
namun waktu ini,
untuk ini dan  nanti,
namun apa daya,
hasrat telah berkuasa,
hanya keteguhan, keyakinan,
yang dapat memutar,
berlari,
berkumpul,
walau pun sampai merangkak,
untuk hikamh,
mengapa tidak?
karena lautan kelam,
akan terbit menjadi melodi,
berkas layu ini  hanya akn menjadi kenangan,
kenagan,
yang sangat luar biasa

Kamis, 23 Mei 2013

Puisi kecil

Mentari
Mentari hanya bersinar di siang hari,
namun itu tidak,
Mentari juga bersinar di malam hari,
tapi sinar itu terhalang oleh bulan,
jadi kebaikan Mentari seolah milik bulan,
bulan di pandang nampak indah,
namun jika kita memandang mentari,
ia akn meyorotkan sinarnya,
bagai seorang tahanan yang baru ditembukan,
sebenarnya mentari bukan seperti itu,
namun mentari tak mau menyombongkan diri,
ia hanya berdiam disana,
karena tak mau merusak kebahagiaan orang walau itu salah.

Senin, 13 Mei 2013

Cerkak jawa

Sawah

Srengenge durung katon njedul, nanging semburat abang ing sisih etan wus katon mbranang. Manuk-manuk pating bleber mangkat golek pangan ninggalke anak-anake, pating cruit nguntapke lungane biyunge, kanthi pangarep-arep gek ndang mulih terus ngloloh dheweke.
Esuk kuwi, Mbah Wongso uga katon menyang sawah nggawa pacul sing disampirke ing pundhake. Tangane kiwa katon kelip-kelip amarga ing slempitane driji ana mawane, mawa rokok lintingan dhewe alias tingwe. Klempas-klempus sak dalan-dalan katon nikmat banget.
Wektu kuwi Parja lagi nyapu latar sing kebak godhong jambu.
“Mruput, Mbah! Tindak sabin?”
“Genah nggawa pacul ngono, mosok arep njagong!” semaure Mbah Wongso sakkecekele.
Mbah Wongso sanajan wis tuwa nanging isih seneng guyonan. Malah ana sing ngarani Mbah Gaul.
“Penjenengan niku nggih aneh, Mbah! Nek kula mboten aruh-aruh mengke diarani cah enom mboten ngerti unggah-ungguh.”
“Ooo…ya wis, bener Le…, la kowe gek nyapu?”
“Mboten, Mbah. niki nembe dhahar!” Parjo mbales Mbah Wongso.
“Dhahar gundulmu kuwi, diamput!! Kakekane…lha kok malah mbales,” wong loro terus padha ngguyu.
Tekan sawah Mbah Wongso nyelehake pacule. Dheweke terus lungguh nyawang tanduran pari sing wis merkatak. Sawise ngentekke udute, Mbah Wongso terus mak nyat, ngadeg terus mbabati suket sak kiwa tengene tanduran pari. Sukete diklumpukke kanggo pakan wedhus.
Udakara jam sanga esuk, Suminah anake wadon katon nggawa sarapan lan wedang teh sing ginasthel, legi panas tur kenthel. Kringet wis dleweran, weteng ya wis pating kluthuk njaluk diisi.
“Sarapan rumiyin, Pak!”
“Kene nduk, wah kebeneran banget. Wetengku wis kluruk terus je!”
“Wau sak derenge tindak kapurih sarapan riyin mboten purun, wong nggih sampun mateng sedanten.”
“Mangan kuwi paling enak ki nek wis luwe ngene kiyi!”
Mbah Wongso anggone dhahar katon dhokoh nyenengke tenan. Mula ora mokal sanajan wis sepuh isih katon gagah. Amarga olah ragane macul ora tau leren lan dhahare ya akeh tenan.
Bar dhahar terus ngunjuk benteran ginastel kalajengaken udud. Kesenengan sing keri kuwi jan-jane wis dilarang dening anake wadon. Ananging Mbah Wongso pancen kandel kupinge.
“Pak, mbok ses-ipun dipun kirangi, nek saget malah mboten sah udud mawon, cobi njenengan waos nggen bungkus rokok niku.
Merokok dapat menyebabkan kanker,” durung rampung wis dipunggel Mbah Wongso.
“Rak dapat menyebabkan jarene Pardi wingi kae, dapat menyebabkan kuwi tegese ora mesthi, isa lara isa ora, iya ta?Jarene nek wong-wong ora udud, pabrik rokok isa bangkrut, karyawane padha nganggur, mbako ora payu, petani mbako klenger, pemerintah ora nampa pajek, jarene pajek saka rokok kuwi paling gedhe nduk? Lho, piye? Aku udud iki rak membantu pemerintah ta?”
“Penjenengan niku nek diaturi mesthi ngeyel, mengke nek gerah paru-parune mang raoske piyambak!” Suminah katon mrengut.
Ora let suwe sak rampunge Mbah Wongso dhahar, saka wetan katon wong loro lanang-wadon numpak pit montor nyedhak marang lungguhe Mbah Wongso.
Nyuwus pirsa, ingkang nggarap sabin niki sinten, Mbah?” wong wadon mau takon marang Mbah Wongso.
“Kula!” semaure Mbah Wongso.
“Penjenengan nyewa saben niki dateng sinten?”
“Lho, nyewa pripun. Sampeyan ampun golek perkara, niki sabin kula.
Kula tumbas pun sedasa tahun kepengker! Malah wonten surate, surtipikat niku lho!”
“Pak, jenenge sertifikat!” Suminah njawil bapake.
“Nggih ngoten niku!” semaure Mbah Wongso.
Oleh keterangan saka Mbah Wongso, wong loro lanang-wadon mau pada ulat-ulatan semu gumun.
“Sabar riyin, Mbah! Ngeten nggih, sabin niki sabin kula.
Kula tumbas kalih welas tahun kepungkur. Amargi kula merantau, kula ken nggarap tiyang sing gadhah riyin, jenenge Prapto.
Niki kula mboten merantau malih, kala wingi kula madosi Prapto, kabaripun Prapto malah sampun tilar donya, mula kula nglacak mriki.”
“Mboten saged, niki riyin nggih sawahe Prapto, ning sing numbas kula! Sampeyan mesti ajeng apus krama!” Mbah Wongso katon arep nesu.
“Ngeten mawon, kula mboten ajeng apus-apus. Benjang Sabtu dicocoke mawon sertifikate, kula tak sowan ndalem penjenengan.
Nek penjenengan ragu, nyuwun dipun sekseni perangkat desa, napa sinten mawon sing ngertos babagan niki.”
Dina sing dipilih kanggo rembukan wis teka. Neng kono ana kanca-kancane Mbah Wongso, sing mangerteni sejarah tanah sawahe Mbah Wongso. Ing kono uga rawuh Pak RT lan Pak RW. Ora let suwe ana mobil mlebu pekarangane Mbah Wongso. Penumpange cacah papat. Sing loro wis dikenal Mbah Wongso, nanging sing medhun nggawa tas koper lan sing nggawa stopmap durung diwanuhi. Wong-wong mau padha rembukan gayeng nganggo bahasa Indonesia. Mbah Wongso mung domblang-domblong, ora mudheng apa sing diomongke. Ora wetara suwe sajake rembukan wis rampung. Nanging kabeh padha meneng.
“Pripun, Bu? Rak nggen kula ta sertipikat sing asli? Lha wong dituku nganggo dhuwit tenan, mbiyen tak rewangi adol sapi pirang-pirang arep diaku-aku, mesthi nggen kula sing asli,” Mbah Wongso katon yakin banget.
“Ngeten nggih, Mbah. Niki pun disekseni saking bapak-bapak ingkang mangertos babagan niki, babagan sertifikat, tibakipun ingkang asli menika e…e…, gadhahan kula, Mbah!” pawongan wadon mau menehi keterangan.
“Pripun!!! Napa leres, Pak?” wong-wong sing pada rembugan nganggo bahasa Indonesia mau padha manthuk alon.
Nanging kanggona Mbah Wongso kaya disamber nggelap.
“Pak!!! Eling, Pak! Pak…” Suminah adus luh amarga bapake semaput.




sumber.
www.google.com

CERKAK



MALING
Nalika sepedha motor sing ilang iku during ketemu, Pak Gendhon tanggaku sing brengose nilamprang kaya warok Ponorogo, kuwi tansah muring-muring. Sebab ana sassus yen seng nyolong pit montor mau si Gendhon, anake. Nadyan wis dak kandhani, ora susah nanggapi kabar angina sing durung karuwan juntrunge kuwi, nanging Pak Gendhon tetep mbregudul. Jare, kupinge dadi panas yen ngrungokke.
“Nanging Gendhon bener-bener dudu malinge, ta?” pitakonku mantebke.
“Ya ora mungkin anakku tumindak nistha mangkono, “wangsulane tegas.
“Wiwit cilik Gendhon iku bocah sing nurut. Aku pancen sing ndhidik mangkono. Yen ta dheweke iku gelem nyolong, biasa ta, yen sing dijupuk kuwi dhuwitku utawa dhuwite embokne?”
“Yen pancen ngono, kena ngapa Pak Gendhon mesthi abang kupinge?”
“Aku ora nesu. Sapa sing nesu? Aku mungkepenin nerangake nyang wong-wong kuwi yen anakku becik-becik wae anane. Nanging wong-wong kuwi dha ra gelem ngerti.”
“Apa kabeh tangga-tangga sing meri marang kesuksesane Pak Gendhon, kaya-kaya kok ana empere. Selagine aku dhewe, sing ora duwe perasaan kaya mangkono, gedhe cilik uga nyimpen rasa sujana jroning ati. Sebab, sak ngertiku Pak Gendhon, lan anake iku ora duwe gaweyan kang mesthi.
Dheweke iku dudu petani, wong sawah wae yo ora duwe. Yen ono wong ngira Pak Gendhon iku pedagang, malah ana empere, awit yen nyandhang memper banget kaya dagang sapi. Nanging sejatine ya dudu. Sak ngertiku Pak Gendhon kuwi gaweyane mung mrana-mrene. Embuh, menyang ngendi wae parane.
Nalika ing sawijining wektu bab iku sengaja dak takokake marang dheweke, Pak Gendhon mangsuli, menawa anggone lunga mrana-mrene lan apa gaweyane, ora perlu dikuwatirke. Sing penting mulih bisa nggawa dhuwit,” wangsulane karo ngguyu nggleges. “Mosok sampeyan ki kaya ora ngerti wae. Asal sampeyan rak saka kutha.” Lan aku uga melu ngguyu.
Ndalem batin aku cupet pangandele. Nanging gendheng katone dheweke tetep ora gelem ngaku apa gaweyane, mula amrih ora gawe gela atine, aku ngenggokake gunemku menyang bab liya. Nalare, wong kaya Pak Gendhon sing sekolah SD wae mbuh lulus mbuh ora, tur ora duwe ketrampilan liya, katone kok mung cocog minangka kuli angkut beras ing pasar utawa paling dhuwur dadi manol ing terminal. Lan iku kabeh ora mungguh karo kasugihane kang ngluwihi sugihe tangga-tanggane. Apa maneh lungane, kaya sing bias dak gatekake, mesthi ora kurang saka sepasar, malah sok-sok nganti rong minggu barang.
Dene Gendhon dhewe, nadyanaku wis meh limang taun dadi tanggane, during tau sapejagong pisan-pisana. Pol-pole mung winates manthuk utawa mesem yen pas pethukan ing ndalan utawa yen dhong liwat ngarep omah. Uga kaya Bapakne, Gendhon yen lunga ya nganti pirang-pirang dina lagi mulih.
Prasangka alane tangga-tangga marang Gendhon lan Bapakne, dak kira disebabake klawan sipate wong loro iku dhewe. Mbok menawa yen urip ing kutha ora dadi masalah, nanging beda kutha beda ndesa. Urip ing ndesa wae digethingi wong akeh amarga ora tau gelem teka kerja bakti utawa ora gelem nekani bebrayane desa.
Sikap lan sipate Gendhon lan Bapake iku pancen wis suwe dadi pocapan. Yen olehe ora gelem srawung lan kumpul, ya olehe sok nyombongake kasugihane, ya sing ora cetha apa gaweyane, lan sapanunggalane.

Kamis, 09 Mei 2013

PoeM1

tHIS HEART
Oleh: inez miz
This day is funny,
but this night,
alone in my heart,
where you are?
i am waiting you in here?
when you come?
when,
when,
i can see you by my eyes,
but know, i just saw you in my heart,
my heart,
 with out you,
love you,

Puisi4

Tidak Memiliki namun Abadi

Dalam amara ku terbungkam,
desah rindu selalu tersimpan,
raut wajah kan selalu pancarkan cahaya,
hanya untuk mu,
dalam balutan kasih,
aku ter kurung disini,
hanya bisa menyebut dan menunduk,
dalam kalbu ku beranggan,
agar kau tau ini,
tapi apa daya,
tembok merah telah menutup,
apa arti,
apa guna,
hanya dapat melihat mu,
dan indahnya dirimu dari,
langit ke-7,
terbesit api dalam kedamaian,

Cinta

Sebuah kata hebat,
hanya sedikit orang yng dapat berkata,
berani menyebut atau pun menulis,
terlebih lagi memberikan,
itu sebuah janji,
amanah pasti,
hanya karena ridho,
bukan hanya seperti ketas,
yang kita belai ,
dan,
termakan di lautan duka,
itu salah,
bukan itu,
tapi hasrat utuh,
yang tak akan pernah terbakar,
namun banyakk gejolak,
menuju arti,
di kedamaian kelam

Berkas Waktu

Bukan kapan?
atau nanti,
namun waktu ini,
untuk ini dan  nanti,
namun apa daya,
hasrat telah berkuasa,
hanya keteguhan, keyakinan,
yang dapat memutar,
berlari,
berkumpul,
walau pun sampai merangkak,
untuk hikamh,
mengapa tidak?
karena lautan kelam,
akan terbit menjadi melodi,
berkas layu ini  hanya akn menjadi kenangan,
kenagan,
yang sangat luar biasa
Mentari
Mentari hanya bersinar di siang hari,
namun itu tidak,
Mentari juga bersinar di malam hari,
tapi sinar itu terhalang oleh bulan,
jadi kebaikan Mentari seolah milik bulan,
bulan di pandang nampak indah,
namun jika kita memandang mentari,
ia akn meyorotkan sinarnya,
bagai seorang tahanan yang baru ditembukan,
sebenarnya mentari bukan seperti itu,
namun mentari tak mau menyombongkan diri,
ia hanya berdiam disana,
karena tak mau merusak kebahagiaan orang walau itu salah.

Sawah

Srengenge durung katon njedul, nanging semburat abang ing sisih etan wus katon mbranang. Manuk-manuk pating bleber mangkat golek pangan ninggalke anak-anake, pating cruit nguntapke lungane biyunge, kanthi pangarep-arep gek ndang mulih terus ngloloh dheweke.
Esuk kuwi, Mbah Wongso uga katon menyang sawah nggawa pacul sing disampirke ing pundhake. Tangane kiwa katon kelip-kelip amarga ing slempitane driji ana mawane, mawa rokok lintingan dhewe alias tingwe. Klempas-klempus sak dalan-dalan katon nikmat banget.
Wektu kuwi Parja lagi nyapu latar sing kebak godhong jambu.
“Mruput, Mbah! Tindak sabin?”
“Genah nggawa pacul ngono, mosok arep njagong!” semaure Mbah Wongso sakkecekele.
Mbah Wongso sanajan wis tuwa nanging isih seneng guyonan. Malah ana sing ngarani Mbah Gaul.
“Penjenengan niku nggih aneh, Mbah! Nek kula mboten aruh-aruh mengke diarani cah enom mboten ngerti unggah-ungguh.”
“Ooo…ya wis, bener Le…, la kowe gek nyapu?”
“Mboten, Mbah. niki nembe dhahar!” Parjo mbales Mbah Wongso.
“Dhahar gundulmu kuwi, diamput!! Kakekane…lha kok malah mbales,” wong loro terus padha ngguyu.
Tekan sawah Mbah Wongso nyelehake pacule. Dheweke terus lungguh nyawang tanduran pari sing wis merkatak. Sawise ngentekke udute, Mbah Wongso terus mak nyat, ngadeg terus mbabati suket sak kiwa tengene tanduran pari. Sukete diklumpukke kanggo pakan wedhus.
Udakara jam sanga esuk, Suminah anake wadon katon nggawa sarapan lan wedang teh sing ginasthel, legi panas tur kenthel. Kringet wis dleweran, weteng ya wis pating kluthuk njaluk diisi.
“Sarapan rumiyin, Pak!”
“Kene nduk, wah kebeneran banget. Wetengku wis kluruk terus je!”
“Wau sak derenge tindak kapurih sarapan riyin mboten purun, wong nggih sampun mateng sedanten.”
“Mangan kuwi paling enak ki nek wis luwe ngene kiyi!”
Mbah Wongso anggone dhahar katon dhokoh nyenengke tenan. Mula ora mokal sanajan wis sepuh isih katon gagah. Amarga olah ragane macul ora tau leren lan dhahare ya akeh tenan.
Bar dhahar terus ngunjuk benteran ginastel kalajengaken udud. Kesenengan sing keri kuwi jan-jane wis dilarang dening anake wadon. Ananging Mbah Wongso pancen kandel kupinge.
“Pak, mbok ses-ipun dipun kirangi, nek saget malah mboten sah udud mawon, cobi njenengan waos nggen bungkus rokok niku.
Merokok dapat menyebabkan kanker,” durung rampung wis dipunggel Mbah Wongso.
“Rak dapat menyebabkan jarene Pardi wingi kae, dapat menyebabkan kuwi tegese ora mesthi, isa lara isa ora, iya ta?Jarene nek wong-wong ora udud, pabrik rokok isa bangkrut, karyawane padha nganggur, mbako ora payu, petani mbako klenger, pemerintah ora nampa pajek, jarene pajek saka rokok kuwi paling gedhe nduk? Lho, piye? Aku udud iki rak membantu pemerintah ta?”
“Penjenengan niku nek diaturi mesthi ngeyel, mengke nek gerah paru-parune mang raoske piyambak!” Suminah katon mrengut.
Ora let suwe sak rampunge Mbah Wongso dhahar, saka wetan katon wong loro lanang-wadon numpak pit montor nyedhak marang lungguhe Mbah Wongso.
Nyuwus pirsa, ingkang nggarap sabin niki sinten, Mbah?” wong wadon mau takon marang Mbah Wongso.
“Kula!” semaure Mbah Wongso.
“Penjenengan nyewa saben niki dateng sinten?”
“Lho, nyewa pripun. Sampeyan ampun golek perkara, niki sabin kula.
Kula tumbas pun sedasa tahun kepengker! Malah wonten surate, surtipikat niku lho!”
“Pak, jenenge sertifikat!” Suminah njawil bapake.
“Nggih ngoten niku!” semaure Mbah Wongso.
Oleh keterangan saka Mbah Wongso, wong loro lanang-wadon mau pada ulat-ulatan semu gumun.
“Sabar riyin, Mbah! Ngeten nggih, sabin niki sabin kula.
Kula tumbas kalih welas tahun kepungkur. Amargi kula merantau, kula ken nggarap tiyang sing gadhah riyin, jenenge Prapto.
Niki kula mboten merantau malih, kala wingi kula madosi Prapto, kabaripun Prapto malah sampun tilar donya, mula kula nglacak mriki.”
“Mboten saged, niki riyin nggih sawahe Prapto, ning sing numbas kula! Sampeyan mesti ajeng apus krama!” Mbah Wongso katon arep nesu.
“Ngeten mawon, kula mboten ajeng apus-apus. Benjang Sabtu dicocoke mawon sertifikate, kula tak sowan ndalem penjenengan.
Nek penjenengan ragu, nyuwun dipun sekseni perangkat desa, napa sinten mawon sing ngertos babagan niki.”
Dina sing dipilih kanggo rembukan wis teka. Neng kono ana kanca-kancane Mbah Wongso, sing mangerteni sejarah tanah sawahe Mbah Wongso. Ing kono uga rawuh Pak RT lan Pak RW. Ora let suwe ana mobil mlebu pekarangane Mbah Wongso. Penumpange cacah papat. Sing loro wis dikenal Mbah Wongso, nanging sing medhun nggawa tas koper lan sing nggawa stopmap durung diwanuhi. Wong-wong mau padha rembukan gayeng nganggo bahasa Indonesia. Mbah Wongso mung domblang-domblong, ora mudheng apa sing diomongke. Ora wetara suwe sajake rembukan wis rampung. Nanging kabeh padha meneng.
“Pripun, Bu? Rak nggen kula ta sertipikat sing asli? Lha wong dituku nganggo dhuwit tenan, mbiyen tak rewangi adol sapi pirang-pirang arep diaku-aku, mesthi nggen kula sing asli,” Mbah Wongso katon yakin banget.
“Ngeten nggih, Mbah. Niki pun disekseni saking bapak-bapak ingkang mangertos babagan niki, babagan sertifikat, tibakipun ingkang asli menika e…e…, gadhahan kula, Mbah!” pawongan wadon mau menehi keterangan.
“Pripun!!! Napa leres, Pak?” wong-wong sing pada rembugan nganggo bahasa Indonesia mau padha manthuk alon.
Nanging kanggona Mbah Wongso kaya disamber nggelap.
“Pak!!! Eling, Pak! Pak…” Suminah adus luh amarga bapake semaput.




sumber.
www.google.com


MALING
Nalika sepedha motor sing ilang iku during ketemu, Pak Gendhon tanggaku sing brengose nilamprang kaya warok Ponorogo, kuwi tansah muring-muring. Sebab ana sassus yen seng nyolong pit montor mau si Gendhon, anake. Nadyan wis dak kandhani, ora susah nanggapi kabar angina sing durung karuwan juntrunge kuwi, nanging Pak Gendhon tetep mbregudul. Jare, kupinge dadi panas yen ngrungokke.
“Nanging Gendhon bener-bener dudu malinge, ta?” pitakonku mantebke.
“Ya ora mungkin anakku tumindak nistha mangkono, “wangsulane tegas.
“Wiwit cilik Gendhon iku bocah sing nurut. Aku pancen sing ndhidik mangkono. Yen ta dheweke iku gelem nyolong, biasa ta, yen sing dijupuk kuwi dhuwitku utawa dhuwite embokne?”
“Yen pancen ngono, kena ngapa Pak Gendhon mesthi abang kupinge?”
“Aku ora nesu. Sapa sing nesu? Aku mungkepenin nerangake nyang wong-wong kuwi yen anakku becik-becik wae anane. Nanging wong-wong kuwi dha ra gelem ngerti.”
“Apa kabeh tangga-tangga sing meri marang kesuksesane Pak Gendhon, kaya-kaya kok ana empere. Selagine aku dhewe, sing ora duwe perasaan kaya mangkono, gedhe cilik uga nyimpen rasa sujana jroning ati. Sebab, sak ngertiku Pak Gendhon, lan anake iku ora duwe gaweyan kang mesthi.
Dheweke iku dudu petani, wong sawah wae yo ora duwe. Yen ono wong ngira Pak Gendhon iku pedagang, malah ana empere, awit yen nyandhang memper banget kaya dagang sapi. Nanging sejatine ya dudu. Sak ngertiku Pak Gendhon kuwi gaweyane mung mrana-mrene. Embuh, menyang ngendi wae parane.
Nalika ing sawijining wektu bab iku sengaja dak takokake marang dheweke, Pak Gendhon mangsuli, menawa anggone lunga mrana-mrene lan apa gaweyane, ora perlu dikuwatirke. Sing penting mulih bisa nggawa dhuwit,” wangsulane karo ngguyu nggleges. “Mosok sampeyan ki kaya ora ngerti wae. Asal sampeyan rak saka kutha.” Lan aku uga melu ngguyu.
Ndalem batin aku cupet pangandele. Nanging gendheng katone dheweke tetep ora gelem ngaku apa gaweyane, mula amrih ora gawe gela atine, aku ngenggokake gunemku menyang bab liya. Nalare, wong kaya Pak Gendhon sing sekolah SD wae mbuh lulus mbuh ora, tur ora duwe ketrampilan liya, katone kok mung cocog minangka kuli angkut beras ing pasar utawa paling dhuwur dadi manol ing terminal. Lan iku kabeh ora mungguh karo kasugihane kang ngluwihi sugihe tangga-tanggane. Apa maneh lungane, kaya sing bias dak gatekake, mesthi ora kurang saka sepasar, malah sok-sok nganti rong minggu barang.
Dene Gendhon dhewe, nadyanaku wis meh limang taun dadi tanggane, during tau sapejagong pisan-pisana. Pol-pole mung winates manthuk utawa mesem yen pas pethukan ing ndalan utawa yen dhong liwat ngarep omah. Uga kaya Bapakne, Gendhon yen lunga ya nganti pirang-pirang dina lagi mulih.
Prasangka alane tangga-tangga marang Gendhon lan Bapakne, dak kira disebabake klawan sipate wong loro iku dhewe. Mbok menawa yen urip ing kutha ora dadi masalah, nanging beda kutha beda ndesa. Urip ing ndesa wae digethingi wong akeh amarga ora tau gelem teka kerja bakti utawa ora gelem nekani bebrayane desa.
Sikap lan sipate Gendhon lan Bapake iku pancen wis suwe dadi pocapan. Yen olehe ora gelem srawung lan kumpul, ya olehe sok nyombongake kasugihane, ya sing ora cetha apa gaweyane, lan sapanunggalane.

tHIS HEART
Oleh: inez miz
This day is funny,
but this night,
alone in my heart,
where you are?
i am waiting you in here?
when you come?
when,
when,
i can see you by my eyes,
but know, i just saw you in my heart,
my heart,
 with out you,
love you,

Tidak Memiliki namun Abadi

Dalam amara ku terbungkam,
desah rindu selalu tersimpan,
raut wajah kan selalu pancarkan cahaya,
hanya untuk mu,
dalam balutan kasih,
aku ter kurung disini,
hanya bisa menyebut dan menunduk,
dalam kalbu ku beranggan,
agar kau tau ini,
tapi apa daya,
tembok merah telah menutup,
apa arti,
apa guna,
hanya dapat melihat mu,
dan indahnya dirimu dari,
langit ke-7,
terbesit api dalam kedamaian,

featured-content

Time

Blogger Widgets