Cinta
Sebuah kata hebat,
hanya sedikit orang yng dapat berkata,
berani menyebut atau pun menulis,
terlebih lagi memberikan,
itu sebuah janji,
amanah pasti,
hanya karena ridho,
bukan hanya seperti ketas,
yang kita belai ,
dan,
termakan di lautan duka,
itu salah,
bukan itu,
tapi hasrat utuh,
yang tak akan pernah terbakar,
namun banyakk gejolak,
menuju arti,
di kedamaian kelam
Kamis, 30 Mei 2013
Puisi 4
Berkas Waktu
Bukan kapan?
atau nanti,
namun waktu ini,
untuk ini dan nanti,
namun apa daya,
hasrat telah berkuasa,
hanya keteguhan, keyakinan,
yang dapat memutar,
berlari,
berkumpul,
walau pun sampai merangkak,
untuk hikamh,
mengapa tidak?
karena lautan kelam,
akan terbit menjadi melodi,
berkas layu ini hanya akn menjadi kenangan,
kenagan,
yang sangat luar biasa
Bukan kapan?
atau nanti,
namun waktu ini,
untuk ini dan nanti,
namun apa daya,
hasrat telah berkuasa,
hanya keteguhan, keyakinan,
yang dapat memutar,
berlari,
berkumpul,
walau pun sampai merangkak,
untuk hikamh,
mengapa tidak?
karena lautan kelam,
akan terbit menjadi melodi,
berkas layu ini hanya akn menjadi kenangan,
kenagan,
yang sangat luar biasa
Kamis, 23 Mei 2013
Puisi kecil
Mentari
Mentari hanya bersinar di siang hari,
namun itu tidak,
Mentari juga bersinar di malam hari,
tapi sinar itu terhalang oleh bulan,
jadi kebaikan Mentari seolah milik bulan,
bulan di pandang nampak indah,
namun jika kita memandang mentari,
ia akn meyorotkan sinarnya,
bagai seorang tahanan yang baru ditembukan,
sebenarnya mentari bukan seperti itu,
namun mentari tak mau menyombongkan diri,
ia hanya berdiam disana,
karena tak mau merusak kebahagiaan orang walau itu salah.
Mentari hanya bersinar di siang hari,
namun itu tidak,
Mentari juga bersinar di malam hari,
tapi sinar itu terhalang oleh bulan,
jadi kebaikan Mentari seolah milik bulan,
bulan di pandang nampak indah,
namun jika kita memandang mentari,
ia akn meyorotkan sinarnya,
bagai seorang tahanan yang baru ditembukan,
sebenarnya mentari bukan seperti itu,
namun mentari tak mau menyombongkan diri,
ia hanya berdiam disana,
karena tak mau merusak kebahagiaan orang walau itu salah.
Senin, 13 Mei 2013
Cerkak jawa
Sawah
Srengenge durung
katon njedul, nanging semburat abang ing sisih etan wus katon mbranang.
Manuk-manuk pating bleber mangkat golek pangan ninggalke anak-anake, pating
cruit nguntapke lungane biyunge, kanthi pangarep-arep gek ndang mulih terus
ngloloh dheweke.
Esuk kuwi, Mbah
Wongso uga katon menyang sawah nggawa pacul sing disampirke ing pundhake.
Tangane kiwa katon kelip-kelip amarga ing slempitane driji ana mawane, mawa
rokok lintingan dhewe alias tingwe.
Klempas-klempus sak dalan-dalan katon nikmat banget.
Wektu kuwi Parja lagi nyapu latar sing kebak godhong jambu.
Wektu kuwi Parja lagi nyapu latar sing kebak godhong jambu.
“Mruput, Mbah!
Tindak sabin?”
“Genah nggawa
pacul ngono, mosok arep njagong!” semaure Mbah Wongso sakkecekele.
Mbah Wongso sanajan wis tuwa nanging isih seneng guyonan. Malah ana sing ngarani Mbah Gaul.
Mbah Wongso sanajan wis tuwa nanging isih seneng guyonan. Malah ana sing ngarani Mbah Gaul.
“Penjenengan
niku nggih aneh, Mbah! Nek kula mboten aruh-aruh mengke diarani cah enom mboten
ngerti unggah-ungguh.”
“Ooo…ya wis,
bener Le…, la kowe gek nyapu?”
“Mboten, Mbah.
niki nembe dhahar!” Parjo mbales Mbah Wongso.
“Dhahar gundulmu
kuwi, diamput!! Kakekane…lha kok malah mbales,” wong loro terus padha ngguyu.
Tekan sawah Mbah Wongso nyelehake pacule. Dheweke terus lungguh nyawang tanduran pari sing wis merkatak. Sawise ngentekke udute, Mbah Wongso terus mak nyat, ngadeg terus mbabati suket sak kiwa tengene tanduran pari. Sukete diklumpukke kanggo pakan wedhus.
Udakara jam sanga esuk, Suminah anake wadon katon nggawa sarapan lan wedang teh sing ginasthel, legi panas tur kenthel. Kringet wis dleweran, weteng ya wis pating kluthuk njaluk diisi.
Tekan sawah Mbah Wongso nyelehake pacule. Dheweke terus lungguh nyawang tanduran pari sing wis merkatak. Sawise ngentekke udute, Mbah Wongso terus mak nyat, ngadeg terus mbabati suket sak kiwa tengene tanduran pari. Sukete diklumpukke kanggo pakan wedhus.
Udakara jam sanga esuk, Suminah anake wadon katon nggawa sarapan lan wedang teh sing ginasthel, legi panas tur kenthel. Kringet wis dleweran, weteng ya wis pating kluthuk njaluk diisi.
“Sarapan
rumiyin, Pak!”
“Kene nduk, wah
kebeneran banget. Wetengku wis kluruk terus je!”
“Wau sak derenge
tindak kapurih sarapan riyin mboten purun, wong nggih sampun mateng sedanten.”
“Mangan kuwi
paling enak ki nek wis luwe ngene kiyi!”
Mbah Wongso
anggone dhahar katon dhokoh nyenengke tenan. Mula ora mokal sanajan wis sepuh
isih katon gagah. Amarga olah ragane macul ora tau leren lan dhahare ya akeh
tenan.
Bar dhahar terus ngunjuk benteran ginastel kalajengaken udud. Kesenengan sing keri kuwi jan-jane wis dilarang dening anake wadon. Ananging Mbah Wongso pancen kandel kupinge.
Bar dhahar terus ngunjuk benteran ginastel kalajengaken udud. Kesenengan sing keri kuwi jan-jane wis dilarang dening anake wadon. Ananging Mbah Wongso pancen kandel kupinge.
“Pak, mbok
ses-ipun dipun kirangi, nek saget malah mboten sah udud mawon, cobi njenengan
waos nggen bungkus rokok niku.
Merokok dapat menyebabkan kanker,” durung rampung wis dipunggel Mbah Wongso.
Merokok dapat menyebabkan kanker,” durung rampung wis dipunggel Mbah Wongso.
“Rak dapat
menyebabkan jarene Pardi wingi kae, dapat menyebabkan kuwi tegese ora mesthi,
isa lara isa ora, iya ta?Jarene nek wong-wong ora udud, pabrik rokok isa
bangkrut, karyawane padha nganggur, mbako ora payu, petani mbako klenger,
pemerintah ora nampa pajek, jarene pajek saka rokok kuwi paling gedhe nduk?
Lho, piye? Aku udud iki rak membantu pemerintah ta?”
“Penjenengan
niku nek diaturi mesthi ngeyel, mengke nek gerah paru-parune mang raoske
piyambak!” Suminah katon mrengut.
Ora let suwe sak rampunge Mbah Wongso dhahar, saka wetan katon wong loro lanang-wadon numpak pit montor nyedhak marang lungguhe Mbah Wongso.
Ora let suwe sak rampunge Mbah Wongso dhahar, saka wetan katon wong loro lanang-wadon numpak pit montor nyedhak marang lungguhe Mbah Wongso.
Nyuwus pirsa,
ingkang nggarap sabin niki sinten, Mbah?” wong wadon mau takon marang Mbah
Wongso.
“Kula!” semaure
Mbah Wongso.
“Penjenengan nyewa
saben niki dateng sinten?”
“Lho, nyewa
pripun. Sampeyan ampun golek perkara, niki sabin kula.
Kula tumbas pun sedasa tahun kepengker! Malah wonten surate, surtipikat niku lho!”
Kula tumbas pun sedasa tahun kepengker! Malah wonten surate, surtipikat niku lho!”
“Pak, jenenge
sertifikat!” Suminah njawil bapake.
“Nggih ngoten
niku!” semaure Mbah Wongso.
Oleh keterangan saka Mbah Wongso, wong loro lanang-wadon mau pada ulat-ulatan semu gumun.
Oleh keterangan saka Mbah Wongso, wong loro lanang-wadon mau pada ulat-ulatan semu gumun.
“Sabar riyin,
Mbah! Ngeten nggih, sabin niki sabin kula.
Kula tumbas kalih welas tahun kepungkur. Amargi kula merantau, kula ken nggarap tiyang sing gadhah riyin, jenenge Prapto.
Niki kula mboten merantau malih, kala wingi kula madosi Prapto, kabaripun Prapto malah sampun tilar donya, mula kula nglacak mriki.”
Kula tumbas kalih welas tahun kepungkur. Amargi kula merantau, kula ken nggarap tiyang sing gadhah riyin, jenenge Prapto.
Niki kula mboten merantau malih, kala wingi kula madosi Prapto, kabaripun Prapto malah sampun tilar donya, mula kula nglacak mriki.”
“Mboten saged,
niki riyin nggih sawahe Prapto, ning sing numbas kula! Sampeyan mesti ajeng apus
krama!” Mbah Wongso katon arep nesu.
“Ngeten mawon,
kula mboten ajeng apus-apus. Benjang Sabtu dicocoke mawon sertifikate, kula tak
sowan ndalem penjenengan.
Nek penjenengan ragu, nyuwun dipun sekseni perangkat desa, napa sinten mawon sing ngertos babagan niki.”
Nek penjenengan ragu, nyuwun dipun sekseni perangkat desa, napa sinten mawon sing ngertos babagan niki.”
Dina sing
dipilih kanggo rembukan wis teka. Neng kono ana kanca-kancane Mbah Wongso, sing
mangerteni sejarah tanah sawahe Mbah Wongso. Ing kono uga rawuh Pak RT lan Pak
RW. Ora let suwe ana mobil mlebu pekarangane Mbah Wongso. Penumpange cacah
papat. Sing loro wis dikenal Mbah Wongso, nanging sing medhun nggawa tas koper
lan sing nggawa stopmap durung diwanuhi. Wong-wong mau padha rembukan gayeng
nganggo bahasa Indonesia. Mbah Wongso mung domblang-domblong, ora mudheng apa
sing diomongke. Ora wetara suwe sajake rembukan wis rampung. Nanging kabeh
padha meneng.
“Pripun, Bu? Rak
nggen kula ta sertipikat sing asli? Lha wong dituku nganggo dhuwit tenan,
mbiyen tak rewangi adol sapi pirang-pirang arep diaku-aku, mesthi nggen kula
sing asli,” Mbah Wongso katon yakin banget.
“Ngeten nggih,
Mbah. Niki pun disekseni saking bapak-bapak ingkang mangertos babagan niki,
babagan sertifikat, tibakipun ingkang asli menika e…e…, gadhahan kula, Mbah!”
pawongan wadon mau menehi keterangan.
“Pripun!!! Napa
leres, Pak?” wong-wong sing pada rembugan nganggo bahasa Indonesia mau padha
manthuk alon.
Nanging kanggona Mbah Wongso kaya disamber nggelap.
Nanging kanggona Mbah Wongso kaya disamber nggelap.
“Pak!!! Eling,
Pak! Pak…” Suminah adus luh amarga bapake semaput.
sumber.
www.google.com
CERKAK
MALING
Nalika
sepedha motor sing ilang iku during ketemu, Pak Gendhon tanggaku sing brengose
nilamprang kaya warok Ponorogo, kuwi tansah muring-muring. Sebab ana sassus yen
seng nyolong pit montor mau si Gendhon, anake. Nadyan wis dak kandhani,
ora susah nanggapi kabar angina sing durung karuwan juntrunge kuwi, nanging Pak
Gendhon tetep mbregudul. Jare, kupinge dadi panas yen ngrungokke.
“Nanging
Gendhon bener-bener dudu malinge, ta?” pitakonku mantebke.
“Ya
ora mungkin anakku tumindak nistha mangkono, “wangsulane tegas.
“Wiwit
cilik Gendhon iku bocah sing nurut. Aku pancen sing ndhidik
mangkono. Yen ta dheweke iku gelem nyolong, biasa ta, yen sing dijupuk kuwi
dhuwitku utawa dhuwite embokne?”
“Yen
pancen ngono, kena ngapa Pak Gendhon mesthi abang kupinge?”
“Aku ora nesu. Sapa sing
nesu? Aku mungkepenin nerangake nyang wong-wong kuwi yen anakku becik-becik wae
anane. Nanging wong-wong kuwi dha ra gelem ngerti.”
“Apa kabeh tangga-tangga
sing meri marang kesuksesane Pak Gendhon, kaya-kaya kok ana empere. Selagine
aku dhewe, sing ora duwe perasaan kaya mangkono, gedhe cilik uga nyimpen rasa
sujana jroning ati. Sebab, sak ngertiku Pak Gendhon, lan anake iku ora duwe
gaweyan kang mesthi.
Dheweke iku dudu petani,
wong sawah wae yo ora duwe. Yen ono wong ngira Pak Gendhon iku pedagang, malah
ana empere, awit yen nyandhang memper banget kaya dagang sapi. Nanging sejatine
ya dudu. Sak ngertiku Pak Gendhon kuwi gaweyane mung mrana-mrene. Embuh,
menyang ngendi wae parane.
Nalika ing sawijining
wektu bab iku sengaja dak takokake marang dheweke, Pak Gendhon mangsuli, menawa
anggone lunga mrana-mrene lan apa gaweyane, ora perlu dikuwatirke. Sing penting
mulih bisa nggawa dhuwit,” wangsulane karo ngguyu nggleges. “Mosok sampeyan ki
kaya ora ngerti wae. Asal sampeyan rak saka kutha.” Lan aku uga melu ngguyu.
Ndalem batin aku cupet pangandele. Nanging gendheng katone
dheweke tetep ora gelem ngaku apa gaweyane, mula amrih ora gawe gela atine, aku
ngenggokake gunemku menyang bab liya. Nalare, wong kaya Pak Gendhon sing
sekolah SD wae mbuh lulus mbuh ora, tur ora duwe ketrampilan liya, katone kok
mung cocog minangka kuli angkut beras ing pasar utawa paling dhuwur dadi manol
ing terminal. Lan iku kabeh ora mungguh karo kasugihane kang ngluwihi sugihe
tangga-tanggane. Apa maneh lungane, kaya sing bias dak gatekake, mesthi ora
kurang saka sepasar, malah sok-sok nganti rong minggu barang.
Dene Gendhon dhewe,
nadyanaku wis meh limang taun dadi tanggane, during tau sapejagong
pisan-pisana. Pol-pole mung winates manthuk utawa mesem yen pas pethukan ing
ndalan utawa yen dhong liwat ngarep omah. Uga kaya Bapakne, Gendhon yen
lunga ya nganti pirang-pirang dina lagi mulih.
Prasangka alane
tangga-tangga marang Gendhon lan Bapakne, dak kira disebabake klawan sipate
wong loro iku dhewe. Mbok menawa yen urip ing kutha ora dadi masalah, nanging
beda kutha beda ndesa. Urip ing ndesa wae digethingi wong akeh amarga ora tau
gelem teka kerja bakti utawa ora gelem nekani bebrayane desa.
Sikap lan sipate Gendhon
lan Bapake iku pancen wis suwe dadi pocapan. Yen olehe ora gelem srawung lan
kumpul, ya olehe sok nyombongake kasugihane, ya sing ora cetha apa gaweyane,
lan sapanunggalane.
Kamis, 09 Mei 2013
PoeM1
tHIS HEART
Oleh: inez miz
This day is funny,
but this night,
alone in my heart,
where you are?
i am waiting you in here?
when you come?
when,
when,
i can see you by my eyes,
but know, i just saw you in my heart,
my heart,
with out you,
love you,
Oleh: inez miz
This day is funny,
but this night,
alone in my heart,
where you are?
i am waiting you in here?
when you come?
when,
when,
i can see you by my eyes,
but know, i just saw you in my heart,
my heart,
with out you,
love you,
Puisi4
Tidak Memiliki namun Abadi
Dalam amara ku terbungkam,
desah rindu selalu tersimpan,
raut wajah kan selalu pancarkan cahaya,
hanya untuk mu,
dalam balutan kasih,
aku ter kurung disini,
hanya bisa menyebut dan menunduk,
dalam kalbu ku beranggan,
agar kau tau ini,
tapi apa daya,
tembok merah telah menutup,
apa arti,
apa guna,
hanya dapat melihat mu,
dan indahnya dirimu dari,
langit ke-7,
terbesit api dalam kedamaian,
Dalam amara ku terbungkam,
desah rindu selalu tersimpan,
raut wajah kan selalu pancarkan cahaya,
hanya untuk mu,
dalam balutan kasih,
aku ter kurung disini,
hanya bisa menyebut dan menunduk,
dalam kalbu ku beranggan,
agar kau tau ini,
tapi apa daya,
tembok merah telah menutup,
apa arti,
apa guna,
hanya dapat melihat mu,
dan indahnya dirimu dari,
langit ke-7,
terbesit api dalam kedamaian,
Senin, 06 Mei 2013
geguritan jawa
Sliramu fikirku
Oleh: inez miz
Nalika ning wengi,
rembulan tansah pandang jingglang,
ananing sajeroning atiku,
iki tansah katon gumedhe,
gumedhe amarga sampeyan,
gumedhe kang becik,
gumedhe asmaraku marang sliramu,
sliramu kang tansah tinun ceping ati,
kanthi boten saget wutah ing bentos segora,
Sliramu mung ana ing fikirku iki,
lan mung ana,
ing gumpelan abang branang atikuku,
kang katon bening mutiara,
tansah orak ana liyane,
mung sliramu kang ndak tresnani.
Poem story3
Jangan Karena Kiasan
Oleh: Inez miz
Katanya benci,
tapi palsu,
katanya sayang,
itupun palsu,
katanya cinta,
itu jauh lebih palsu,
saat datang kau tampakkan senyummu,
senyum nan lebar selebar angkasa,
saat kau marah buat dunia ini seperti datangnya perang dunia3,
tapi kenapa masih bertahan,
untuk orang sepertti itu,
apa? kenapa? mengapa?
harus kah ku buang mutiara ini,
hanya untuk orang seperti itu,
jangan,
jangan,
jangan tikungan masih panjang,
kemenangan butuh pengngorbanan,
tapi,tapi,
bukan seperti itu,
Oleh: Inez miz
Katanya benci,
tapi palsu,
katanya sayang,
itupun palsu,
katanya cinta,
itu jauh lebih palsu,
saat datang kau tampakkan senyummu,
senyum nan lebar selebar angkasa,
saat kau marah buat dunia ini seperti datangnya perang dunia3,
tapi kenapa masih bertahan,
untuk orang sepertti itu,
apa? kenapa? mengapa?
harus kah ku buang mutiara ini,
hanya untuk orang seperti itu,
jangan,
jangan,
jangan tikungan masih panjang,
kemenangan butuh pengngorbanan,
tapi,tapi,
bukan seperti itu,
Story poem 2
Peluluh rindu
Oleh: inez miz
Mutiara putih ku simpan di langit jingga,
tertutup awan sebening air mineral,
terseludup secara rapat,
tak ada yang melihat,
hanya aku dan Engkau,
aku jaga dengan tenang,
diam, sepih dan damai.
pada akhirnya kamu akan melihat,
sungguh itu nyata,
jika kamu yakin, pasti bisa,
tapi bukan hanya itu,
rasa tulus yang dalampun akan membatu mu membukanya,
melemahkan dan luluh kan api,
semua akan terpadam,
dan muncullah pelangi di hatiku,
Oleh: inez miz
Mutiara putih ku simpan di langit jingga,
tertutup awan sebening air mineral,
terseludup secara rapat,
tak ada yang melihat,
hanya aku dan Engkau,
aku jaga dengan tenang,
diam, sepih dan damai.
pada akhirnya kamu akan melihat,
sungguh itu nyata,
jika kamu yakin, pasti bisa,
tapi bukan hanya itu,
rasa tulus yang dalampun akan membatu mu membukanya,
melemahkan dan luluh kan api,
semua akan terpadam,
dan muncullah pelangi di hatiku,
Poem Story
Sedalam Samudra
Oleh: Inez miz
Bukan karena tinta hitam,
Pedih ini,
Bukan karena goresan pisau,
tapi sesama hati,
sesama hati tergores,
goresan hebat yng buat meledak,
bagai bom di Gaza,
mungkin jauh lebih hebat,
tapi sayang,
hanya stu hati yang dapat mendengar,
tapi,
di mana hati itu,
dimana dirimu, yang dapat menangkap pancaran ini,
akan kah kau datang untuk ini?
terlentang disini aku menanti,
di kutub rindu penuh melodi.
Oleh: Inez miz
Bukan karena tinta hitam,
Pedih ini,
Bukan karena goresan pisau,
tapi sesama hati,
sesama hati tergores,
goresan hebat yng buat meledak,
bagai bom di Gaza,
mungkin jauh lebih hebat,
tapi sayang,
hanya stu hati yang dapat mendengar,
tapi,
di mana hati itu,
dimana dirimu, yang dapat menangkap pancaran ini,
akan kah kau datang untuk ini?
terlentang disini aku menanti,
di kutub rindu penuh melodi.
Tembung Entar
Tembung entar
Tembung entar yaiku tembung kang
tegese tembung silihsn. Tembung kang maknane kiasan ( konotasi).
Ing
sawijining di ana bocah kang seneng dhedher kautaman sing
jenenge Jatmika, nalika kuwi Jatmika ketemu karo Robbin bocah kang gedhe endase . Robbin senenge ngabangake kupinge marang kancane apa meneh yen
karo Jatmika. Bocah kang abang
raine lan entek
atine. Robbin senenge ngajak ngadu wuleding kulit. Jatmika mung mapan lan rak wani nglawan
amarga dhewekke mung lumah tangan.
Tembung Entar:
dhedher kautaman =
nandur kebecikaan
gedhe endase =
Sombong
ngabangake kupinge =
agawe nesu
abang raine =
nandhang isin
entek atine =
kaweden
ngadu wuleding kulit =
adu kekuwatan
lumah tangan =
mung manutan
Langganan:
Komentar (Atom)
Sebuah kata hebat,
hanya sedikit orang yng dapat berkata,
berani menyebut atau pun menulis,
terlebih lagi memberikan,
itu sebuah janji,
amanah pasti,
hanya karena ridho,
bukan hanya seperti ketas,
yang kita belai ,
dan,
termakan di lautan duka,
itu salah,
bukan itu,
tapi hasrat utuh,
yang tak akan pernah terbakar,
namun banyakk gejolak,
menuju arti,
di kedamaian kelam
Bukan kapan?
atau nanti,
namun waktu ini,
untuk ini dan nanti,
namun apa daya,
hasrat telah berkuasa,
hanya keteguhan, keyakinan,
yang dapat memutar,
berlari,
berkumpul,
walau pun sampai merangkak,
untuk hikamh,
mengapa tidak?
karena lautan kelam,
akan terbit menjadi melodi,
berkas layu ini hanya akn menjadi kenangan,
kenagan,
yang sangat luar biasa
Mentari hanya bersinar di siang hari,
namun itu tidak,
Mentari juga bersinar di malam hari,
tapi sinar itu terhalang oleh bulan,
jadi kebaikan Mentari seolah milik bulan,
bulan di pandang nampak indah,
namun jika kita memandang mentari,
ia akn meyorotkan sinarnya,
bagai seorang tahanan yang baru ditembukan,
sebenarnya mentari bukan seperti itu,
namun mentari tak mau menyombongkan diri,
ia hanya berdiam disana,
karena tak mau merusak kebahagiaan orang walau itu salah.
Sawah
Srengenge durung
katon njedul, nanging semburat abang ing sisih etan wus katon mbranang.
Manuk-manuk pating bleber mangkat golek pangan ninggalke anak-anake, pating
cruit nguntapke lungane biyunge, kanthi pangarep-arep gek ndang mulih terus
ngloloh dheweke.
Esuk kuwi, Mbah
Wongso uga katon menyang sawah nggawa pacul sing disampirke ing pundhake.
Tangane kiwa katon kelip-kelip amarga ing slempitane driji ana mawane, mawa
rokok lintingan dhewe alias tingwe.
Klempas-klempus sak dalan-dalan katon nikmat banget.
Wektu kuwi Parja lagi nyapu latar sing kebak godhong jambu.
Wektu kuwi Parja lagi nyapu latar sing kebak godhong jambu.
“Mruput, Mbah!
Tindak sabin?”
“Genah nggawa
pacul ngono, mosok arep njagong!” semaure Mbah Wongso sakkecekele.
Mbah Wongso sanajan wis tuwa nanging isih seneng guyonan. Malah ana sing ngarani Mbah Gaul.
Mbah Wongso sanajan wis tuwa nanging isih seneng guyonan. Malah ana sing ngarani Mbah Gaul.
“Penjenengan
niku nggih aneh, Mbah! Nek kula mboten aruh-aruh mengke diarani cah enom mboten
ngerti unggah-ungguh.”
“Ooo…ya wis,
bener Le…, la kowe gek nyapu?”
“Mboten, Mbah.
niki nembe dhahar!” Parjo mbales Mbah Wongso.
“Dhahar gundulmu
kuwi, diamput!! Kakekane…lha kok malah mbales,” wong loro terus padha ngguyu.
Tekan sawah Mbah Wongso nyelehake pacule. Dheweke terus lungguh nyawang tanduran pari sing wis merkatak. Sawise ngentekke udute, Mbah Wongso terus mak nyat, ngadeg terus mbabati suket sak kiwa tengene tanduran pari. Sukete diklumpukke kanggo pakan wedhus.
Udakara jam sanga esuk, Suminah anake wadon katon nggawa sarapan lan wedang teh sing ginasthel, legi panas tur kenthel. Kringet wis dleweran, weteng ya wis pating kluthuk njaluk diisi.
Tekan sawah Mbah Wongso nyelehake pacule. Dheweke terus lungguh nyawang tanduran pari sing wis merkatak. Sawise ngentekke udute, Mbah Wongso terus mak nyat, ngadeg terus mbabati suket sak kiwa tengene tanduran pari. Sukete diklumpukke kanggo pakan wedhus.
Udakara jam sanga esuk, Suminah anake wadon katon nggawa sarapan lan wedang teh sing ginasthel, legi panas tur kenthel. Kringet wis dleweran, weteng ya wis pating kluthuk njaluk diisi.
“Sarapan
rumiyin, Pak!”
“Kene nduk, wah
kebeneran banget. Wetengku wis kluruk terus je!”
“Wau sak derenge
tindak kapurih sarapan riyin mboten purun, wong nggih sampun mateng sedanten.”
“Mangan kuwi
paling enak ki nek wis luwe ngene kiyi!”
Mbah Wongso
anggone dhahar katon dhokoh nyenengke tenan. Mula ora mokal sanajan wis sepuh
isih katon gagah. Amarga olah ragane macul ora tau leren lan dhahare ya akeh
tenan.
Bar dhahar terus ngunjuk benteran ginastel kalajengaken udud. Kesenengan sing keri kuwi jan-jane wis dilarang dening anake wadon. Ananging Mbah Wongso pancen kandel kupinge.
Bar dhahar terus ngunjuk benteran ginastel kalajengaken udud. Kesenengan sing keri kuwi jan-jane wis dilarang dening anake wadon. Ananging Mbah Wongso pancen kandel kupinge.
“Pak, mbok
ses-ipun dipun kirangi, nek saget malah mboten sah udud mawon, cobi njenengan
waos nggen bungkus rokok niku.
Merokok dapat menyebabkan kanker,” durung rampung wis dipunggel Mbah Wongso.
Merokok dapat menyebabkan kanker,” durung rampung wis dipunggel Mbah Wongso.
“Rak dapat
menyebabkan jarene Pardi wingi kae, dapat menyebabkan kuwi tegese ora mesthi,
isa lara isa ora, iya ta?Jarene nek wong-wong ora udud, pabrik rokok isa
bangkrut, karyawane padha nganggur, mbako ora payu, petani mbako klenger,
pemerintah ora nampa pajek, jarene pajek saka rokok kuwi paling gedhe nduk?
Lho, piye? Aku udud iki rak membantu pemerintah ta?”
“Penjenengan
niku nek diaturi mesthi ngeyel, mengke nek gerah paru-parune mang raoske
piyambak!” Suminah katon mrengut.
Ora let suwe sak rampunge Mbah Wongso dhahar, saka wetan katon wong loro lanang-wadon numpak pit montor nyedhak marang lungguhe Mbah Wongso.
Ora let suwe sak rampunge Mbah Wongso dhahar, saka wetan katon wong loro lanang-wadon numpak pit montor nyedhak marang lungguhe Mbah Wongso.
Nyuwus pirsa,
ingkang nggarap sabin niki sinten, Mbah?” wong wadon mau takon marang Mbah
Wongso.
“Kula!” semaure
Mbah Wongso.
“Penjenengan nyewa
saben niki dateng sinten?”
“Lho, nyewa
pripun. Sampeyan ampun golek perkara, niki sabin kula.
Kula tumbas pun sedasa tahun kepengker! Malah wonten surate, surtipikat niku lho!”
Kula tumbas pun sedasa tahun kepengker! Malah wonten surate, surtipikat niku lho!”
“Pak, jenenge
sertifikat!” Suminah njawil bapake.
“Nggih ngoten
niku!” semaure Mbah Wongso.
Oleh keterangan saka Mbah Wongso, wong loro lanang-wadon mau pada ulat-ulatan semu gumun.
Oleh keterangan saka Mbah Wongso, wong loro lanang-wadon mau pada ulat-ulatan semu gumun.
“Sabar riyin,
Mbah! Ngeten nggih, sabin niki sabin kula.
Kula tumbas kalih welas tahun kepungkur. Amargi kula merantau, kula ken nggarap tiyang sing gadhah riyin, jenenge Prapto.
Niki kula mboten merantau malih, kala wingi kula madosi Prapto, kabaripun Prapto malah sampun tilar donya, mula kula nglacak mriki.”
Kula tumbas kalih welas tahun kepungkur. Amargi kula merantau, kula ken nggarap tiyang sing gadhah riyin, jenenge Prapto.
Niki kula mboten merantau malih, kala wingi kula madosi Prapto, kabaripun Prapto malah sampun tilar donya, mula kula nglacak mriki.”
“Mboten saged,
niki riyin nggih sawahe Prapto, ning sing numbas kula! Sampeyan mesti ajeng apus
krama!” Mbah Wongso katon arep nesu.
“Ngeten mawon,
kula mboten ajeng apus-apus. Benjang Sabtu dicocoke mawon sertifikate, kula tak
sowan ndalem penjenengan.
Nek penjenengan ragu, nyuwun dipun sekseni perangkat desa, napa sinten mawon sing ngertos babagan niki.”
Nek penjenengan ragu, nyuwun dipun sekseni perangkat desa, napa sinten mawon sing ngertos babagan niki.”
Dina sing
dipilih kanggo rembukan wis teka. Neng kono ana kanca-kancane Mbah Wongso, sing
mangerteni sejarah tanah sawahe Mbah Wongso. Ing kono uga rawuh Pak RT lan Pak
RW. Ora let suwe ana mobil mlebu pekarangane Mbah Wongso. Penumpange cacah
papat. Sing loro wis dikenal Mbah Wongso, nanging sing medhun nggawa tas koper
lan sing nggawa stopmap durung diwanuhi. Wong-wong mau padha rembukan gayeng
nganggo bahasa Indonesia. Mbah Wongso mung domblang-domblong, ora mudheng apa
sing diomongke. Ora wetara suwe sajake rembukan wis rampung. Nanging kabeh
padha meneng.
“Pripun, Bu? Rak
nggen kula ta sertipikat sing asli? Lha wong dituku nganggo dhuwit tenan,
mbiyen tak rewangi adol sapi pirang-pirang arep diaku-aku, mesthi nggen kula
sing asli,” Mbah Wongso katon yakin banget.
“Ngeten nggih,
Mbah. Niki pun disekseni saking bapak-bapak ingkang mangertos babagan niki,
babagan sertifikat, tibakipun ingkang asli menika e…e…, gadhahan kula, Mbah!”
pawongan wadon mau menehi keterangan.
“Pripun!!! Napa
leres, Pak?” wong-wong sing pada rembugan nganggo bahasa Indonesia mau padha
manthuk alon.
Nanging kanggona Mbah Wongso kaya disamber nggelap.
Nanging kanggona Mbah Wongso kaya disamber nggelap.
“Pak!!! Eling,
Pak! Pak…” Suminah adus luh amarga bapake semaput.
sumber.
www.google.com
MALING
Nalika
sepedha motor sing ilang iku during ketemu, Pak Gendhon tanggaku sing brengose
nilamprang kaya warok Ponorogo, kuwi tansah muring-muring. Sebab ana sassus yen
seng nyolong pit montor mau si Gendhon, anake. Nadyan wis dak kandhani,
ora susah nanggapi kabar angina sing durung karuwan juntrunge kuwi, nanging Pak
Gendhon tetep mbregudul. Jare, kupinge dadi panas yen ngrungokke.
“Nanging
Gendhon bener-bener dudu malinge, ta?” pitakonku mantebke.
“Ya
ora mungkin anakku tumindak nistha mangkono, “wangsulane tegas.
“Wiwit
cilik Gendhon iku bocah sing nurut. Aku pancen sing ndhidik
mangkono. Yen ta dheweke iku gelem nyolong, biasa ta, yen sing dijupuk kuwi
dhuwitku utawa dhuwite embokne?”
“Yen
pancen ngono, kena ngapa Pak Gendhon mesthi abang kupinge?”
“Aku ora nesu. Sapa sing
nesu? Aku mungkepenin nerangake nyang wong-wong kuwi yen anakku becik-becik wae
anane. Nanging wong-wong kuwi dha ra gelem ngerti.”
“Apa kabeh tangga-tangga
sing meri marang kesuksesane Pak Gendhon, kaya-kaya kok ana empere. Selagine
aku dhewe, sing ora duwe perasaan kaya mangkono, gedhe cilik uga nyimpen rasa
sujana jroning ati. Sebab, sak ngertiku Pak Gendhon, lan anake iku ora duwe
gaweyan kang mesthi.
Dheweke iku dudu petani,
wong sawah wae yo ora duwe. Yen ono wong ngira Pak Gendhon iku pedagang, malah
ana empere, awit yen nyandhang memper banget kaya dagang sapi. Nanging sejatine
ya dudu. Sak ngertiku Pak Gendhon kuwi gaweyane mung mrana-mrene. Embuh,
menyang ngendi wae parane.
Nalika ing sawijining
wektu bab iku sengaja dak takokake marang dheweke, Pak Gendhon mangsuli, menawa
anggone lunga mrana-mrene lan apa gaweyane, ora perlu dikuwatirke. Sing penting
mulih bisa nggawa dhuwit,” wangsulane karo ngguyu nggleges. “Mosok sampeyan ki
kaya ora ngerti wae. Asal sampeyan rak saka kutha.” Lan aku uga melu ngguyu.
Ndalem batin aku cupet pangandele. Nanging gendheng katone
dheweke tetep ora gelem ngaku apa gaweyane, mula amrih ora gawe gela atine, aku
ngenggokake gunemku menyang bab liya. Nalare, wong kaya Pak Gendhon sing
sekolah SD wae mbuh lulus mbuh ora, tur ora duwe ketrampilan liya, katone kok
mung cocog minangka kuli angkut beras ing pasar utawa paling dhuwur dadi manol
ing terminal. Lan iku kabeh ora mungguh karo kasugihane kang ngluwihi sugihe
tangga-tanggane. Apa maneh lungane, kaya sing bias dak gatekake, mesthi ora
kurang saka sepasar, malah sok-sok nganti rong minggu barang.
Dene Gendhon dhewe,
nadyanaku wis meh limang taun dadi tanggane, during tau sapejagong
pisan-pisana. Pol-pole mung winates manthuk utawa mesem yen pas pethukan ing
ndalan utawa yen dhong liwat ngarep omah. Uga kaya Bapakne, Gendhon yen
lunga ya nganti pirang-pirang dina lagi mulih.
Prasangka alane
tangga-tangga marang Gendhon lan Bapakne, dak kira disebabake klawan sipate
wong loro iku dhewe. Mbok menawa yen urip ing kutha ora dadi masalah, nanging
beda kutha beda ndesa. Urip ing ndesa wae digethingi wong akeh amarga ora tau
gelem teka kerja bakti utawa ora gelem nekani bebrayane desa.
Sikap lan sipate Gendhon
lan Bapake iku pancen wis suwe dadi pocapan. Yen olehe ora gelem srawung lan
kumpul, ya olehe sok nyombongake kasugihane, ya sing ora cetha apa gaweyane,
lan sapanunggalane.
Oleh: inez miz
This day is funny,
but this night,
alone in my heart,
where you are?
i am waiting you in here?
when you come?
when,
when,
i can see you by my eyes,
but know, i just saw you in my heart,
my heart,
with out you,
love you,
Dalam amara ku terbungkam,
desah rindu selalu tersimpan,
raut wajah kan selalu pancarkan cahaya,
hanya untuk mu,
dalam balutan kasih,
aku ter kurung disini,
hanya bisa menyebut dan menunduk,
dalam kalbu ku beranggan,
agar kau tau ini,
tapi apa daya,
tembok merah telah menutup,
apa arti,
apa guna,
hanya dapat melihat mu,
dan indahnya dirimu dari,
langit ke-7,
terbesit api dalam kedamaian,
Sliramu fikirku
Oleh: inez miz
Nalika ning wengi,
rembulan tansah pandang jingglang,
ananing sajeroning atiku,
iki tansah katon gumedhe,
gumedhe amarga sampeyan,
gumedhe kang becik,
gumedhe asmaraku marang sliramu,
sliramu kang tansah tinun ceping ati,
kanthi boten saget wutah ing bentos segora,
Sliramu mung ana ing fikirku iki,
lan mung ana,
ing gumpelan abang branang atikuku,
kang katon bening mutiara,
tansah orak ana liyane,
mung sliramu kang ndak tresnani.
Oleh: Inez miz
Katanya benci,
tapi palsu,
katanya sayang,
itupun palsu,
katanya cinta,
itu jauh lebih palsu,
saat datang kau tampakkan senyummu,
senyum nan lebar selebar angkasa,
saat kau marah buat dunia ini seperti datangnya perang dunia3,
tapi kenapa masih bertahan,
untuk orang sepertti itu,
apa? kenapa? mengapa?
harus kah ku buang mutiara ini,
hanya untuk orang seperti itu,
jangan,
jangan,
jangan tikungan masih panjang,
kemenangan butuh pengngorbanan,
tapi,tapi,
bukan seperti itu,
Oleh: inez miz
Mutiara putih ku simpan di langit jingga,
tertutup awan sebening air mineral,
terseludup secara rapat,
tak ada yang melihat,
hanya aku dan Engkau,
aku jaga dengan tenang,
diam, sepih dan damai.
pada akhirnya kamu akan melihat,
sungguh itu nyata,
jika kamu yakin, pasti bisa,
tapi bukan hanya itu,
rasa tulus yang dalampun akan membatu mu membukanya,
melemahkan dan luluh kan api,
semua akan terpadam,
dan muncullah pelangi di hatiku,
Oleh: Inez miz
Bukan karena tinta hitam,
Pedih ini,
Bukan karena goresan pisau,
tapi sesama hati,
sesama hati tergores,
goresan hebat yng buat meledak,
bagai bom di Gaza,
mungkin jauh lebih hebat,
tapi sayang,
hanya stu hati yang dapat mendengar,
tapi,
di mana hati itu,
dimana dirimu, yang dapat menangkap pancaran ini,
akan kah kau datang untuk ini?
terlentang disini aku menanti,
di kutub rindu penuh melodi.
Tembung entar
Tembung entar yaiku tembung kang
tegese tembung silihsn. Tembung kang maknane kiasan ( konotasi).
Ing
sawijining di ana bocah kang seneng dhedher kautaman sing
jenenge Jatmika, nalika kuwi Jatmika ketemu karo Robbin bocah kang gedhe endase . Robbin senenge ngabangake kupinge marang kancane apa meneh yen
karo Jatmika. Bocah kang abang
raine lan entek
atine. Robbin senenge ngajak ngadu wuleding kulit. Jatmika mung mapan lan rak wani nglawan
amarga dhewekke mung lumah tangan.
Tembung Entar:
dhedher kautaman =
nandur kebecikaan
gedhe endase =
Sombong
ngabangake kupinge =
agawe nesu
abang raine =
nandhang isin
entek atine =
kaweden
ngadu wuleding kulit =
adu kekuwatan
lumah tangan =
mung manutan

